Zależność gęstości pomiędzy strukturami zewnętrznymi a krajobrazem jest definiowana przede wszystkim przez liczbę struktur, ich rozmieszczenie i ich proporcjonalne relacje z otaczającymi elementami krajobrazu. Odpowiednia gęstość struktur skutecznie organizuje przestrzeń krajobrazową, zaspokajając różnorodne potrzeby, takie jak odpoczynek, przesiadywanie, kontakty towarzyskie i zwiedzanie. Jeśli struktury są zbyt słabo rozmieszczone, wykorzystanie przestrzeni może być nieefektywne i może brakować połączeń między węzłami krajobrazu; i odwrotnie, zbyt gęsty układ może sprawić, że przestrzeń będzie ciasna, utrudniając ruch i utrudniając widoczność. Dlatego w procesie projektowania należy uważnie zarządzać liczbą i rozmieszczeniem obiektów, biorąc pod uwagę powierzchnię terenu, wymagania funkcjonalne i ruch pieszy.
Różne typy przestrzeni krajobrazowych nakładają różne wymagania dotyczące gęstości struktury. W obszarach działalności publicznej, takich jak parki i place, można zwiększyć liczbę udogodnień, takich jak ławki, pergole i pawilony, aby zapewnić wystarczającą przestrzeń do odpoczynku i interakcji. Natomiast obszary bogate w naturalną scenerię wymagają zmniejszenia liczby konstrukcji, aby zapobiec zakłócaniu istniejącego środowiska naturalnego przez nadmierne-elementy stworzone przez człowieka. W przypadku ścieżek i stref dla pieszych rozmieszczenie konstrukcji musi zapewniać wystarczający prześwit dla ruchu, unikając zakłócania przepływu pieszych. Rozsądne dostosowanie odstępów między konstrukcjami pozwala na tworzenie różnorodnych efektów przestrzennych-od środowisk otwartych i pół-otwartych po stosunkowo zamknięte.
Gęstość struktury musi być również zharmonizowana z innymi elementami krajobrazu, takimi jak roślinność, zbiorniki wodne, ścieżki i topografia. Zamiast rozważać konstrukcje osobno, projektanci powinni określić ich rozmieszczenie i ilość z perspektywy przestrzeni krajobrazowej jako całości. Na przykład na obszarach o gęstej roślinności duże konstrukcje można zminimalizować, aby naturalny krajobraz służył jako główny punkt wizualny; i odwrotnie, na terenach otwartych konstrukcje takie jak pawilony i pergole można wykorzystać do tworzenia węzłów przestrzennych, które wzmacniają poczucie głębi i warstwowości krajobrazu. Ostatecznie odpowiednia gęstość zapewnia równowagę pomiędzy użytecznością funkcjonalną, skalą przestrzenną i efektem estetycznym, zapewniając, że konstrukcje służą zamierzonym celom bez nadmiernego zakłócania ogólnego środowiska krajobrazowego.